Column: De inruilkoning
Er is geen mens op aarde zo zeker van zijn zaak als iemand die zijn eigen auto komt inruilen.
Hij komt binnen met de sleutel al in zijn hand, want die auto gaat vandaag weg. Daar hoeven we niet moeilijk over te doen. Wat er tegenover komt te staan is een detail. Hij heeft namelijk gekeken. Op internet.
En daar begint het probleem. Want op internet staat altijd dat ene exemplaar dat drie jaar jonger is, tachtigduizend kilometer minder heeft gelopen en toevallig te koop staat bij een handelaar die hem al veertien maanden niet verkoopt. Dat is de prijs. Alle andere prijzen zijn een vergissing.
Buiten staat de auto
Kleur ooit zilver. 341.000 op de klok. Een deuk in het rechterachterportier waarvan hij zegt dat die er al zat toen hij hem kocht, wat waar is, maar niet in de betekenis die hij bedoelt. Een fietsendrager die er sinds 2019 op zit omdat de bouten zijn vastgeroest.
"Hij loopt nog als een zonnetje."
Dat klopt. Er bestaat een categorie auto's die blijft lopen uit pure koppigheid, lang nadat de rest van het voertuig het heeft opgegeven. Dat is geen kwaliteit. Dat is een dreigement.
In het dashboardkastje zitten zeventien bekeuringen, een half pakje pepermunt uit een geologisch tijdperk en het onderhoudsboekje, waarin de laatste stempel staat van een garage die in 2017 failliet is gegaan. Maar hij is altijd goed onderhouden. Door een neef. Die er verstand van heeft.
Dan het ritueel
U noemt een bedrag. Hij lacht. Niet vrolijk, maar zoals iemand lacht die zojuist heeft ontdekt dat u hem probeert te bestelen in zijn eigen huis. Hij kijkt naar buiten, naar zijn auto, met de blik van iemand die afscheid neemt van een strijdmakker die oneervol is ontslagen.
"Daar krijg ik particulier veel meer voor."
En dat kan best kloppen. Alleen betekent particulier verkopen zes weken lang mannen op uw oprit die alle vier zeggen dat de koppeling raar aanvoelt, waarna de auto uiteindelijk voor achthonderd euro minder meegaat met iemand met een aanhanger en een enveloppe.
Dus komt hij terug. Soms na twintig minuten, soms na drie weken. En dan is het bedrag hetzelfde.
En dan gebeurt het echte
Dezelfde man die anderhalf uur heeft gevochten voor tweehonderdvijftig euro inruilwaarde, betaalt zonder problemen € 3.000 voor een trekhaak en gaat vervolgens zitten voor de financiering. Zijn ogen glijden over het contract als een pauze tussen twee gesprekken. Rente? Ja hoor. Looptijd? Prima. Slottermijn? Wat is dat ook alweer.
Hier zit de hele grap, en het is er een die niemand leuk vindt.
Neem een financiering van 20.000 euro over 72 maanden. Een verschil van één procentpunt rente kost u over die looptijd ruwweg 600 tot 700 euro. Twee procentpunt kost u het dubbele. Dat zijn bedragen waar u aan de onderhandelingstafel een halve middag voor zou uittrekken, en ze staan gewoon in het contract dat u in vier minuten tekent.
En dan de slottermijn. Een lage maandlast met een dikke slottermijn aan het eind voelt aantrekkelijk, tot het moment dat de auto minder waard blijkt dan het bedrag dat u nog moet aflossen. Dat heet een restschuld, en het is de meest voorkomende manier waarop een goede autodeal alsnog verkeerd afloopt.
Waar u op moet letten
Drie getallen bepalen wat u werkelijk betaalt. Het jaarlijks kostenpercentage, oftewel de totale prijs van het lenen. De looptijd, want langer lenen verlaagt uw maandlast en verhoogt uw totale kosten. En de slottermijn, als die er is.
Vergelijk die drie voordat u over de matten begint. Bij een autolening is de auto direct uw eigendom en betaalt u een vast bedrag per maand zonder verrassing aan het eind. Rijdt u zakelijk, dan werkt financial lease op vergelijkbare wijze, met het verschil dat u de auto op de balans zet.
De inruilkoning wint zijn onderhandeling. Vijftig euro erbij en een setje matten. Buiten schudt hij tevreden de hand.
En over vier jaar staat hij er weer, met dezelfde neef en dezelfde prijs van internet.
Dan is het een Volvo.
Wilt u weten wat een auto u werkelijk per maand kost, inclusief rente en looptijd? Bereken uw autolening of bekijk de mogelijkheden voor financial lease.